Geef je jezelf permissie…
om de leiding te nemen?
Ken je dat?
Soms start je met iets omdat je na veel wikken en wegen bedacht hebt dat het de beste oplossing is voor je probleem.
Daar zit voor mijn cliënt precies de adder. Zij heeft bedacht dat, wil ze geld verdienen met haar passie en de opvoeding van de kinderen (die 80% op schouders rusten) op een juiste manier combineren, ze een eigen bedrijf moet starten. Zelf heeft ze als kind ervaren hoe vervelend ze het vond om naar een oppas te gaan dus dat wil ze haar kinderen niet aandoen. Zo ver alles goed. Echter….
Bij de beslissing om voor zichzelf te starten, heeft ze onderschat wat het ondernemerschap inhoudt en wat het van haar vergt. Bij de beslissing om als zelfstandige te starten heeft ze gemakshalve haar gevoel uitgezet. Alle alarmbellen en angsten heeft ze genegeerd, want dat is kinderachtig, niet stoer en niet perfect.
Nu ze een tijdje als ondernemer bezig is, staat ze doodsangsten uit bij de gedachte te moeten netwerken, te moeten twitteren, te moeten onderhandelen, te moeten aquisitie plegen enzovoort. Bij de gedachte dat ze pro-actief bezig moet zijn, breekt haar het angstzweet uit. Toch zet ze haar alarmbellen uit en gaat nog vlijtiger dan anders aan het werk, want ze moet succesvol zijn. Ze heeft A gezegd, dus er is geen weg terug en moet ze dus ook B zeggen. Ze ‘doet’ en ‘doet’ en iedere stap voelt loodzwaar. Ze is stoer, dus opgeven is geen optie.
Pfff. Ik word er moe van…. Dus hoe zal zij zich voelen?
Bij de vraag om daadwerkelijk bij haar gevoel en alarmbellen stil te staan, rollen dikke tranen over haar wangen. Opeens is ze heel klein en ontzettend moe.
Ze zit vast in een ‘script’ en cirkel van steeds harder vechten tegen haar gevoel, die haar van alles wil vertellen. En zoals we allemaal weten; gevoel laat zich niet zomaar naar de achtergrond drukken, het zal op de meest rare momenten weer tevoorschijn komen.
Het was toch de beste oplossing voor haar probleem?
Is dat zo?
Soms zitten we zo vast in onze cirkel en ons ‘verhaal’ dat het lijkt dat we er nooit meer uit zullen komen.
Bij deze ondernemer zou het cikeldoorbrekend kunnen werken als ze zichzelf zou durven toegeven dat het zelfstandig ondernemerschap lastiger is dan ze in eerste instantie had gedacht. Als ze nou eens een stapje terug zou doen ipv doordenderen. Wat zal er gebeuren als ze wel bij haar gevoel zou stilstaan? Misschien zich de permissie geven om haar gevoel te onderzoeken en even te stoppen met rennen. In wiens ogen kijkt zij? Van wie moet ze zoveel en zo perfect?
Angst dat je faalt als je toegeeft dat het wellicht niet zo is als je dacht of dat het tegenvalt? In mijn ogen getuigt het van persoonlijk leidershap en autonomie om:
- Toe te geven aan jezelf dat je wellicht te overhaast iets bent aangegaan.
- Jezelf permissie te geven om de tijd te nemen en ook stil te staan bij je gevoel.
Het feit dat mijn cliënt zichzelf toestemming heeft gegeven om te onderzoeken of het zelfstandig ondernemerschap wel de juiste vorm is waarin ze haar carrière wil gieten en naar haar gevoel te mogen luisteren, geeft haar letterlijk en figuurlijk weer wat ‘lucht’.
Hoe zit het met jou?
Geef je jezelf permissie om de leiding te nemen over jezelf, je bedrijf en je leven?
