‘ Moed is niet hetzelfde als niet bang zijn’

~Nelson Mandela~

Deze zin komt uit het boek ‘Mandela: over leven, liefde en leiderschap’. Voor Nelson Mandela is moed de manier waarop wij zelf kiezen wie we zijn. Voor hem gaat moed over hoe wij op verschillende situaties reageren. Voor mij is dat een onderdeel van persoonlijk leiderschap.

Als ik denk aan het woord moedig, dan denk ik aan al die mensen die voor iets gaan dat groter is dan zichzelf. Die de verbinding aan durven te gaan met iets wat groter is, dan zij kunnen bevatten. Mandela en Moeder Theresa zijn voor mij moedige voorbeelden.

Moed kan ook iets ‘kleins’ zijn. Iets waarvan je voelt dat je het moet doen en dan ook doet. En als ik de zin van Nelson Mandela in mij laat resoneren, doe je dit juist of ondanks je angst. Bij moed en moedige mensen heb ik nooit stil gestaan dat zij ook angsten hebben. Daarmee wordt moed iets tastbaars en iets van ons allemaal.
Of ben ik de enige die soms reëele en irreëele angsten heeft?

Neem nou gewoon zoiets kleins als naar de tandarts gaan. Velen van ons zijn bang voor deze tandenkunstenaars. Toch gaan ze minimaal 1 keer per jaar. Dat vergt moed en leiding nemen over je angst.

Ik heb ook iets ‘kleins’ wat voor mij natuurlijk iets groots is. Soms zo groot dat ik het wil ontwijken en allerlei smoezen verzin om het uit te stellen.
De moed zakt mij in de schoenen als ik aan de ‘testingday’ op de opleiding die ik volg denk. Het is geen examen. Nee daar kan ik ondertussen wel mee uit de voeten. Een examen is heel concreet, daar kan ik me op voorbereiden, hard voor leren en is voorspelbaar. ‘Testingday’ is geen examen,  er wordt gekeken hoe je het geleerde in een case toepast. De leraren komen bij je kijken en geven waardevolle feedback.
Al met al zal ook dit weer een mooie dag worden.  En toch….. hoe vaker er wordt gezegd dat het geen examen is, hoe groter de knoop in mijn maag. Gewoon angst. Angst om beoordeeld, zelfs veroordeeld te worden.

Natuurlijk weet ik in wiens ogen ik kijk…..
Ik kijk in de ogen van mijn vader, die de beste cijfers en opleidingen voor zijn dochter wilde, zodat zij een betere toekomst krijgt dan hij. Ik kijk in de ogen van leraren en managers die ‘van zo’n slimme dame heel wat verwachten’. De verwachtingen omtrent mij waren altijd hoog gespannen. Daar had en heb ik maar mee te dealen.

En dat is ook wat ik zal doen; ermee dealen. Het inzicht die ik heb in de oorsprong van deze angst zorgt ervoor dat ik het kan parkeren en milder naar mijzelf ben gaan kijken.  Ik weet nu dat dit gevoel  bij mij hoort. Hierdoor word ik scherp, gedreven en behaal ik mijn doelen. Ook heb ik een ‘tool’ in mijzelf ontwikkeld waarmee  ik mijn moed  bij elkaar raap en ondanks mijn angst en knoop in mijn maag er een waardevolle dag van zal maken. Ik vraag ‘moedig’ om feedback en leer en groei ervan. Uiteindelijk zal mijn overwinning en mijn groei een grote glimlach op mijn gezicht toveren.  Dus ben ik moedig?

Tuurlijk!

Hoe zit het met jou?

Raap jij ook je moed bij elkaar en doe je wat je hebt te doen?
Neem jij ook de leiding over je leven?

Ik wens je veel moed toe.